خودارضایی عادتی ناسالم است که نه تنها افکار شخص را فاسد میکند و امیال خودخواهانه در او به وجود میآورد، بلکه به رابطهٔ وی با یَهُوَه نیز صدمه میزند. * شخصی که به این عمل عادت کرده است، در تصوّر خود دیگران را وسیلهای برای ارضای میل جنسی خود میبیند. چنین شخصی دیگر عشق و صمیمیت موجود در رابطهٔ جنسی را حس نمیکند و به این رابطه صرفاً به چشم یک واکنش غیر ارادی که با لذّتی زودگذر همراه است و تنش جنسی را تسکین میدهد، مینگرد. البته این تسکین موقتی است. در واقع، شخص در عوض آن که آتش امیال نفسانی خود را در خصوص «بیعفتی، ناپاکی، هوی و هوس» خاموش کند، با خودارضایی بر آن هیزم میریزد. — کولُسیان ۳: ۵ .

پولُس رسول مینویسد: ‹ای عزیزان، بیایید خود را از هر ناپاکی جسم و روح بزداییم و با ترس از خدا، تقدّس را به کمال رسانیم. › ( ۲قُرِنتیان ۷: ۱ ) اگر حس میکنید عمل کردن به این اندرز برایتان دشوار است، دلسرد نشوید. یَهُوَه، خدای «غَفّار» همواره آمادهٔ بخشش است. ( مزمور ۸۶: ۵؛ لوقا ۱۱: ۹- ۱۳ ) در واقع، همین که شخص در دل خود احساس پشیمانی میکند و با وجود هرازگاه افتادن در گرداب گناه تلاش میکند خود را از آن برهاند، نشان میدهد که نگرشی صحیح دارد. همچنین به خاطر داشته باشید که «خدا بزرگتر از دلهای ما است و از همه چیز آگاه است. » ( ۱یوحنا ۳: ۲۰ ) خدا کل شخصیت بندهٔ خود را میبیند، نه صرفاً گناهان او را. یَهُوَه، خدای رحیم و بزرگوارمان با این شناخت باطنی از ما، با دلسوزی به استدعاهای بندهاش که طلب رحمت میکند، گوش میدهد. پس درست مثل کودکی که برای مقابله با مشکلی پیش پدرش میرود، شما نیز از دعاهای متواضعانه و صمیمانه به پدر آسمانیتان خسته نشوید. برکتی که یَهُوَه به شما خواهد داد، وجدانی پاک است. ( مزمور ۵۱: ۱- ۱۲، ۱۷؛ اِشَعْیا ۱: ۱۸ ) البته لازم است هماهنگ با دعاهای خود اقداماتی نیز صورت دهید؛ برای مثال، باید تلاش کنید از همنشینان بد و هر گونه هرزهنگاری اجتناب کنید. *

اگر مشکل شما با خودارضایی ادامه یافت، لطفاً در مورد آن با والدین مسیحی یا دوستی که از لحاظ روحانی قوی است، صحبت کنید. * — امثال ۱: ۸، ۹؛ ۱تِسالونیکیان ۵: ۱۴؛ تیتوس ۲: ۳- ۵ .